Wat een meisje zich zoal afvraagt

De 21^ste eeuw is een tijdperk dat draait rondom sociale media, het zogenaamde Web 2.0. Over alles en nogwat wordt er gecommuniceerd via internet: Facebook, Twitter, Tumblr en Livejournal zijn slechts enkele voorbeelden. Mensen overal op deze planeet stellen hun gevoelens bloot – soms beschamend teveel – aan het wereldwijde web.

Maar hoe zit het dan met al die introverte mensen? Bieden zij ook hun ziel te koop aan op de welbekende sociale netwerksites?
Neem nu mij bijvoorbeeld. Verlegen meisje dat in het echt weinig haar mond opendoet, maar ik ben een social media-junkie, ik heb het werkelijk allemaal: zelfs een Livejournal-account, als dat niet old-school is. Op Facebook krijgen mijn ‘vrienden’ (als je al de vriendschapsverzoekers echt tot die term mag rekenen) helemaal niet mijn volledige privéleven te weten. Ja, er staan wel wat foto’s op Facebook die net op het verkeerde moment genomen werden – mijn derrière staat bijvoorbeeld, netjes bedekt weliswaar, mooi te pronken op Facebook – maar dat is het dan ook. Geen diepzinnige statussen en geen ellenlange beschrijvingen van hoe ik mijn dag ingedeeld heb. Daarmee zit je alleen maar met inbrekers en enge mannetjes opgescheept. Op Twitter is het net hetzelfde: de statussen gaan dan wel wat dieper (daar kan ik tenminste mijn frustraties op kwijt), maar al lees je mijn hele Twitter door, dan nog weet je maar de helft van wat er in mijn leven gebeurt.

Kunnen mensen dan nog op gevoelens rekenen van mensen? Hoe weet je of iemand echt oprecht is en niet gewoon wat typt op zijn toetsenbord om er van af te zijn?

Dat geldt ook voor sms’en. Als die ene, speciale jongen een x’je na zijn berichtje plaats, zit er dan iets meer achter? Of nog erger, wat als hij het niet doet?
Geloof me vrij, ik ben een echte noob als het aankomt op het feit van herkennen of iemand me leuk vindt of niet, laat staan dat ik dat zelf moet laten blijken. En nu met de hele Facebookcultuur en het hele spelletje van wegenweersms’en is het voor mij alsmaar moeilijker. Ik ben geen MSN’er en al zeker geen SMS’er en daarbovenop in het echt heel verlegen. Conclusie: I’m screwed. Wanneer je dan eindelijk na veel peptalk van vriendinnen de moed bijeenschraapt om toch eens af te spreken – met een berichtje via de mobiele telefoon, hoe kan het anders – weet je niet wat je moet verwachten. Aja, want je hebt nooit zijn reactie gezien bij dat berichtje. Vond hij het raar, een tof initiatief of had hij medelijden en zei hij daarom gewoon ja? Daar zit je dan, je al zorgen te maken nog voor er ook maar iets is gebeurd. Als hij na jullie ‘date’ dan nog steeds niet laat blijken wat er nu precies gaande is tussen jullie twee ben je helemaal in de war. Je wacht op een SMS’je of op een notificatie van Facebook en het spelletje begint opnieuw..

Call me oldfashioned, maar ik heb het nog het liefst op de gewone manier, waarbij er niet té veel van de speciale snufjes van het internet etc. worden gebruikt. Oh, en van initiatief nemen gesproken, daar ben ik ook een beetje oudbollig mee:  Mannen, zet die eerste stap (hint: niet via Facebook)!