De bioscoop is haar maatje #4: The King’s Speech

Films, films, films! Het is de laatste tijd weer erg gesteld met mij: ik doe bijna niets anders meer dan films bekijken. Hoewel ik in Gent amper twee stappen verwijderd ben van de bioscoop, heb ik er weer een hele reeks gedownload, shame on me. Maar nu heb ik tenminste blogvoer. Verwacht dus voor de komende weken veel films, eventueel gemixt met een verslagje over mijn leven. De volgende in de rij die ik review is er eentje waarvan ik in eerste instantie dacht dat hij saai zou worden en niets is minder waar gebleken.

The King’s Speech

Als zoon van Koning George V, moet prins Albert George af en toe wel eens een toespraak houden. Enig probleem: prins ‘B-b-bertie’ stottert. Zijn vrouw Elizabeth Bowes-Lyon zoekt hulp bij elke specialist in het land. Allerhande remedies, zoals roken om de keel te ontspannen, helpen voor geen meter en zo staan ze opnieuw nergens. Tot Elizabeth de spraakcoach Lionel Logue ontmoet. Hij behandelt zijn patiënten op een volledig andere manier dan andere zogezegde specialisten. Op aandringen van zijn vrouw bezoekt prins Albert deze ‘dokter’, en er ontstaat een mooie vriendschap. Of het stotteren uiteindelijk verdwijnt, verklap ik niet. Daarvoor moet je de film echt zelf bekijken.

Toegegeven, de grootste reden waarom ik uiteindelijk toch besloot te kijken was vanwege de vele Oscarbeeldjes die de film kreeg (beste film, beste regisseur, beste mannelijke hoofdrol en beste originele script) en omdat mijn beste vriendinnetje me vertelde dat hij “zotgoed” was. Natuurlijk moest ik hem dan wel zien.

En wow, ik ben blij dat ik hem gezien heb! Collin Firth maakt deze film. Had ik de acteur nog nooit eerder zien spelen, zou ik echt denken dat hij stottert. Ik heb geen enkele keer het gevoel gehad dat er van overacting sprake was.

Helena Bonham-Carter, die je normaal alleen ziet in personages waar er wat meer dan een paar vijzen bij los zitten, speelde dit keer een verassend normale rol. Het staat haar ook goed, die normale look!

Geoffry Rush -Barbossa turned normal -was goed, maar Collin Firth’s prestatie overstemde hem. Ik was zo gefocust op het hoofdpersonage dat ik Rush vergat. Jammer, want het personage zelf is erg interessant.

En dan heb je nog King George V, gespeeld door Michael Gambon. De Harry Potter-freak zijnde herkende ik hem meteen en daardoor zag ik geen koning maar schoolhoofd Albus Dumbledore. Mijn eigen schuld, maar ook hier kon ik me niet echt concentreren op het personage in de film. Eén pluspunt kan ik hem wel geven: wat heeft die man toch een zalige stem!

Oke, dan het verhaal. Je moet wel een beetje geïnteresseerd zijn in geschiedenis. Deze film is dus niet voor iedereen weggelegd. En er is komt veel character development aan te pas, waardoor de film soms een beetje traag gaat.
Dan nog is deze film steengoed. Net omdat de personages helemaal worden ontrafeld, hecht je je op een bepaalde manier wel aan ze. De speciale soort humor maakt ook veel goed. Tja, Engelse humor zeker?

Het beste van de hele film: de laatste scène, de toespraak. Zowel ontroerend als aanmoedigend. Naar mijn mening zijn de Oscars verdiend, waarvan die voor Collin Firth nog het meest.

Al ben je geen geschiedenisfan, ik raad je toch aan om deze film het voordeel van de twijfel te geven. The King’s Speech is voor mij een 9/10. Top dus, bekijken die handel!