Het leven zoals het is: student zijn

Het wordt een gewoonte van me om slechts om de zoveel maand mijn kop nog eens boven water te steken, blijkbaar. Je m’excuse: druk met school, vrienden en de hele hutsekluts.

Zoals nu bijvoorbeeld. Ik lig nog met een stapeltje huiswerk voor mijn neus, hoewel het al half twaalf ’s avonds is op een zondagavond. Dan heb ik eens een weekend gehad waar weinig in gebeurde, lijd ik toch wel niet aan een ernstige vorm van uitstelgedrag zeker!

Toch, het huiswerk kan even wachten, want: ik ga bloggen! Het is niet dat ik de voorbije maanden niets te vertellen had, ik kreeg gewoon niks op het virtuele papier. Ironisch genoeg maakt de opleiding Journalistiek me erg inspiratieloos qua schrijven..

Wat is er zowat gebeurd? Ik zal maar beginnen met het meest logische. Journalistiek is nog steeds heel tof! De examenresultaten van in januari iets minder. Ik ben namelijk voor 6 van de 10 vakken gebuisd. Een domper van jewelste. Nadat ik even in paniek was geslagen, heb ik meteen een mailtje naar mijn leercoach gestuurd: ik moet en zal voor alle 6 vakken geslaagd zijn in de zomer. Het betekent wel dat ik bye bye zal mogen zeggen tegen de drie rustige maanden zomervakantie, maar hé, ik ben in ieder geval niet de enige van mijn klas die er mee opgescheept zit. In het tweede semester is het vrij anders dan voorheen. Veel vakken zijn moeilijker en drogere materie, maar daarom niet minder interessant. Belgische geschiedenis is momenteel mijn favoriet: het vak met een fantastische vent als docent die mij heeft zien huilen als een klein kind en die mij een welverdiende 3 gaf op zijn examen (het is een moeilijk vak, je mag al blij zijn als je een 10 hebt, euforisch als je een 14 hebt).

En na de januari-examens gingen enkele klasgenootjes en ik naar Montpellier. Ik kan gerust zeggen dat dit een van mijn leukste vakanties ever is geweest. Het woord scampi kan in onze vriendengroep nu nooit meer au serieux genomen worden (ik bespaar jullie de niet zo appetijtelijke uitleg), hilarische momenten om 3 uur ’s nachts en The Grudge is opnieuw tot leven gekomen in die vijf dagen. Ik had nooit gedacht dat ik zo’n toffe vrienden zou krijgen in het hoger onderwijs.

Zo belandden we weer in het echte leven en ging het er sindsdien nogal hectisch aan toe. Feestjes met de klas, Novarock, Hooverphonic en mijn twee beste vriendinnen. Life is good. Het werd maart en zo ontstonden er kriebeltjes bij mij. Geen lentekriebeltjes die vroeg kwamen opsteken, maar eerder verliefde kriebeltjes. Meer ga ik er ook niet over zeggen, je weet nooit wie er kan meelezen.

Nu is het alweer april en mijn 19e verjaardag komt gevaarlijk dicht in de buurt: 6 april is het mijn dag! Ik verwacht veel drank, een goed feestje en dat ik aanstaande donderdag met een kater in mijn bed ga liggen. Hell yeah!