Een schooljaar in een notendop

Het harde leven van de studenten is weer aangebroken. Theorie in je brein stampen dat al op zomermodus staat en je sociale leven dat volledig om zeep is: de laatste examenperiode van het jaar. Ik zit er jammer genoeg ook aan vast.

Communicatieleer is een bitch, dat is uit het examen wel gebleken. Ik weet sinds ik mijn cursus Europa & de Wereld heb uitgepluisd waar Karatsjai-Tsjerkessië ligt (tongtwisters alom in de Kaukasus!) en ik heb heel vaak ‘F*CK’ gedacht tijdens mijn examen Frans. En dan zeggen ze dat Nederlands moeilijk is om te leren…
Morgen komt mijn examen Engels eraan en ik heb er, echt waar, nog geen fluit voor gedaan. Wat woordjes bekeken en that’s it. Youtube filmpjes en Dexter-afleveringen bekijken is toch ook oefenen?

Feestjes: ik heb er héél dringend eentje nodig. Geen stress meer, vieren dat de zomer begint, niet denken aan herexamens,.. Gewoon zalig genieten, een glaasje wijn in de hand, samen met vrienden. I want, I need.

Vrienden, daar wou ik het ook over hebben. Dit jaar is alweer maar eens gebleken hoe belangrijk het is om goeie vrienden rondom je te hebben. Ik heb dingen meegemaakt dit jaar die te moeilijk zijn om uit te leggen (want dan kan ik wel 10 A4’tjes volschrijven, en dat interesseert toch geen kat) en heb daaruit een belangrijke les geleerd: echte vrienden zijn schaars, wees blij dat je ze hebt. Ik heb me dit jaar erg vergist in zogezegde vrienden, maar tegelijk heb ik ook mensen leren kennen die ik met trots echte vrienden kan noemen. Zo zie je maar, je wordt weldegelijk wijzer van het hoger onderwijs.

Mijn eerste jaar hoge school, ik heb het warempel overleefd. Was het een goed jaar? Het had zijn ups en downs, zoals bij iedereen. Maar dit jaar springt er voor mij wel uit. Genoten van het studentenleven, dat heb ik gedaan.

En wat de journalistiek betreft: mijn keuzevakken volgend jaar worden Film, Muziek & Theater, Televisie en Spaans. Thuis wordt het dus een mixje van ‘Bongiorno’ en ‘Buenos dias’, aangezien mijn ouders Italiaans studeren. Dat wordt een ingewikkeld boeltje in ieder geval.
Film, muziek & Theater. Het lijkt me een heel logische keuze: ik leef voor films en theater is mijn droom.
Daarom dat Televisie mij ook een slimme volgende stap leek. Specifieke webjournalistiek wordt niet aangeboden op Arteveldehogeschool, anders had ik
dat meteen gekozen. Print leek mij ook heel leuk, maar dan zat ik vast aan die krant. En je mag zeggen wat je wilt, maar kranten zijn écht mijn ding niet. Het
maakt mij misschien wat minder een echte journaliste, maar ik lees veel liever de online versie. Geef mij maar een goed dik tijdschrift op een terrasje. Misschien doe ik het ooit nog, bijscholing om ook in de tijdschriftenwereld binnen te sluipen.

Ik heb er een topjaar opzitten en er staat me (hopelijk) nog een fantastischer jaar te wachten. Ik sta al te popelen!

Wat een meisje zich zoal afvraagt

De 21^ste eeuw is een tijdperk dat draait rondom sociale media, het zogenaamde Web 2.0. Over alles en nogwat wordt er gecommuniceerd via internet: Facebook, Twitter, Tumblr en Livejournal zijn slechts enkele voorbeelden. Mensen overal op deze planeet stellen hun gevoelens bloot – soms beschamend teveel – aan het wereldwijde web.

Maar hoe zit het dan met al die introverte mensen? Bieden zij ook hun ziel te koop aan op de welbekende sociale netwerksites?
Neem nu mij bijvoorbeeld. Verlegen meisje dat in het echt weinig haar mond opendoet, maar ik ben een social media-junkie, ik heb het werkelijk allemaal: zelfs een Livejournal-account, als dat niet old-school is. Op Facebook krijgen mijn ‘vrienden’ (als je al de vriendschapsverzoekers echt tot die term mag rekenen) helemaal niet mijn volledige privéleven te weten. Ja, er staan wel wat foto’s op Facebook die net op het verkeerde moment genomen werden – mijn derrière staat bijvoorbeeld, netjes bedekt weliswaar, mooi te pronken op Facebook – maar dat is het dan ook. Geen diepzinnige statussen en geen ellenlange beschrijvingen van hoe ik mijn dag ingedeeld heb. Daarmee zit je alleen maar met inbrekers en enge mannetjes opgescheept. Op Twitter is het net hetzelfde: de statussen gaan dan wel wat dieper (daar kan ik tenminste mijn frustraties op kwijt), maar al lees je mijn hele Twitter door, dan nog weet je maar de helft van wat er in mijn leven gebeurt.

Kunnen mensen dan nog op gevoelens rekenen van mensen? Hoe weet je of iemand echt oprecht is en niet gewoon wat typt op zijn toetsenbord om er van af te zijn?

Dat geldt ook voor sms’en. Als die ene, speciale jongen een x’je na zijn berichtje plaats, zit er dan iets meer achter? Of nog erger, wat als hij het niet doet?
Geloof me vrij, ik ben een echte noob als het aankomt op het feit van herkennen of iemand me leuk vindt of niet, laat staan dat ik dat zelf moet laten blijken. En nu met de hele Facebookcultuur en het hele spelletje van wegenweersms’en is het voor mij alsmaar moeilijker. Ik ben geen MSN’er en al zeker geen SMS’er en daarbovenop in het echt heel verlegen. Conclusie: I’m screwed. Wanneer je dan eindelijk na veel peptalk van vriendinnen de moed bijeenschraapt om toch eens af te spreken – met een berichtje via de mobiele telefoon, hoe kan het anders – weet je niet wat je moet verwachten. Aja, want je hebt nooit zijn reactie gezien bij dat berichtje. Vond hij het raar, een tof initiatief of had hij medelijden en zei hij daarom gewoon ja? Daar zit je dan, je al zorgen te maken nog voor er ook maar iets is gebeurd. Als hij na jullie ‘date’ dan nog steeds niet laat blijken wat er nu precies gaande is tussen jullie twee ben je helemaal in de war. Je wacht op een SMS’je of op een notificatie van Facebook en het spelletje begint opnieuw..

Call me oldfashioned, maar ik heb het nog het liefst op de gewone manier, waarbij er niet té veel van de speciale snufjes van het internet etc. worden gebruikt. Oh, en van initiatief nemen gesproken, daar ben ik ook een beetje oudbollig mee:  Mannen, zet die eerste stap (hint: niet via Facebook)!

De bioscoop is haar maatje #5: The Fighter

Wie zegt dat boksen en meisjes niet samen gaat?

 The Fighter

Naast de zoetsappige, typische vrouwenfilms kunnen echte mannenfilms me ook bekoren. Soms ben ik een halve vent op filmgebied: Inception is mijn favoriete film van het voorbije jaar en ik zap niet vaak weg als er een actiefilm op tv komt.
Toen ik hoorde over de film The Fighter dacht ik dan ook dat dit een echte mannenfilm zou worden. De film gaat over boksen, wat wil je?

 Het is het waargebeurde verhaal van Mickey Ward die in de jaren ’80 samen met zijn familie in Lowell woont. Naast zijn werk als straatwerker verdient hij zijn geld voornamelijk met boksen. Mickey wordt getraind door zijn halfbroer Dicky Eklund, een voormalig bokser die op het slechte pad belandde.
Mickey vecht naar de weg van de wereldtitel, maar de grote investeerders zien dat liever zonder zijn halfbroer gebeuren. Dicky’s drugsaffaires en problemen met de politie helpen de zaak ook niet vooruit. De bokser moet kiezen tussen zijn carrière en familie.

 Het verhaal op zich is niet zo uniek. Typische thema’s zoals familie, vriendenschap en moeilijke keuzes staan centraal. Daar tegenover staat wel dat het een waargebeurd verhaal is, wat de film toch iets specialer maakt. Naast het boksaspect is deze film ook erg emotioneel geladen: een mannenfilm met ballen.

 Degene die deze film helemaal maakt: Christian Bale. Het leek alsof hij echt aan de crack had gezeten. Ik had een paar dagen voordien pas voor het eerst The Dark Knight gezien en het verschil tussen de twee rollen is gigantisch en toont dat meneer Bale goed kan acteren. Kudos to the Batman guy.

 De boksscènes werden ook op een leuke manier in beeld gebracht:  De boksscènes werden gefilmd door de cameraploeg van HBO, de zender achter het World Championship Boxing. Hierdoor kregen de scènes in de boksring een authentieke uitstraling.

 Deze film krijgt een 8/10 van mij. Een verhaal dat aanspreekt, boksscènes die heel realistisch overkomen en het beste van alles: Christian Bale maakt heel veel goed. Zelfs de echte mannen onder ons zouden al eens een traantje durven wegpinken.

De bioscoop is haar maatje #4: The King’s Speech

Films, films, films! Het is de laatste tijd weer erg gesteld met mij: ik doe bijna niets anders meer dan films bekijken. Hoewel ik in Gent amper twee stappen verwijderd ben van de bioscoop, heb ik er weer een hele reeks gedownload, shame on me. Maar nu heb ik tenminste blogvoer. Verwacht dus voor de komende weken veel films, eventueel gemixt met een verslagje over mijn leven. De volgende in de rij die ik review is er eentje waarvan ik in eerste instantie dacht dat hij saai zou worden en niets is minder waar gebleken.

The King’s Speech

Als zoon van Koning George V, moet prins Albert George af en toe wel eens een toespraak houden. Enig probleem: prins ‘B-b-bertie’ stottert. Zijn vrouw Elizabeth Bowes-Lyon zoekt hulp bij elke specialist in het land. Allerhande remedies, zoals roken om de keel te ontspannen, helpen voor geen meter en zo staan ze opnieuw nergens. Tot Elizabeth de spraakcoach Lionel Logue ontmoet. Hij behandelt zijn patiënten op een volledig andere manier dan andere zogezegde specialisten. Op aandringen van zijn vrouw bezoekt prins Albert deze ‘dokter’, en er ontstaat een mooie vriendschap. Of het stotteren uiteindelijk verdwijnt, verklap ik niet. Daarvoor moet je de film echt zelf bekijken.

Toegegeven, de grootste reden waarom ik uiteindelijk toch besloot te kijken was vanwege de vele Oscarbeeldjes die de film kreeg (beste film, beste regisseur, beste mannelijke hoofdrol en beste originele script) en omdat mijn beste vriendinnetje me vertelde dat hij “zotgoed” was. Natuurlijk moest ik hem dan wel zien.

En wow, ik ben blij dat ik hem gezien heb! Collin Firth maakt deze film. Had ik de acteur nog nooit eerder zien spelen, zou ik echt denken dat hij stottert. Ik heb geen enkele keer het gevoel gehad dat er van overacting sprake was.

Helena Bonham-Carter, die je normaal alleen ziet in personages waar er wat meer dan een paar vijzen bij los zitten, speelde dit keer een verassend normale rol. Het staat haar ook goed, die normale look!

Geoffry Rush -Barbossa turned normal -was goed, maar Collin Firth’s prestatie overstemde hem. Ik was zo gefocust op het hoofdpersonage dat ik Rush vergat. Jammer, want het personage zelf is erg interessant.

En dan heb je nog King George V, gespeeld door Michael Gambon. De Harry Potter-freak zijnde herkende ik hem meteen en daardoor zag ik geen koning maar schoolhoofd Albus Dumbledore. Mijn eigen schuld, maar ook hier kon ik me niet echt concentreren op het personage in de film. Eén pluspunt kan ik hem wel geven: wat heeft die man toch een zalige stem!

Oke, dan het verhaal. Je moet wel een beetje geïnteresseerd zijn in geschiedenis. Deze film is dus niet voor iedereen weggelegd. En er is komt veel character development aan te pas, waardoor de film soms een beetje traag gaat.
Dan nog is deze film steengoed. Net omdat de personages helemaal worden ontrafeld, hecht je je op een bepaalde manier wel aan ze. De speciale soort humor maakt ook veel goed. Tja, Engelse humor zeker?

Het beste van de hele film: de laatste scène, de toespraak. Zowel ontroerend als aanmoedigend. Naar mijn mening zijn de Oscars verdiend, waarvan die voor Collin Firth nog het meest.

Al ben je geen geschiedenisfan, ik raad je toch aan om deze film het voordeel van de twijfel te geven. The King’s Speech is voor mij een 9/10. Top dus, bekijken die handel!

De bioscoop is haar maatje #3: Black Swan

Een film bekijken die blijkbaar over ballet gaat met drie “stoere” mannen. Geen goed idee? Toch wel!

Black Swan

De trailer had ik al vele keren gezien en overal zag ik reviews van deze film, de meeste erg enthousiast. Nadat Natalie Portman een Golden Globe én een Oscar voor haar rol kreeg, werd het dringend tijd dat ik deze film zag.

Het verhaal gaat over Nina, een meisje die er alles aan wil doen om een hoofdrol te krijgen in de balletklassieker The Swan Lake. Daarvoor moet ze in staat zijn om de onschuldige Witte en de sensuele Zwarte zwaan te spelen. Maar dan komt er een nieuw gezicht op de dansvloer, Lily. Ze lijkt gemaakt te zijn voor de rol van de Zwarte zwaan. De perfectionistische Nina voelt zich bedreigd en verliest de controle over zichzelf…

Eerlijk is eerlijk, het duurt een tijdje voor de film op dreef komt. Af en toe gebeurt er wel iets vreemd, maar het eerste halfuur gaat het vooral over het balletcorps en de obsessieve drang naar perfectie in deze dansen van het hoofdpersonage. Mijn mannelijk gezelschap kreeg het even zwaar.

Maar na dat eerste halfuur, dat mij tussen ons gezegd en gezwegen wel beviel, komt er heel wat spanning bij te pas en kwam de aandacht van de mannen weer terug. Er zaten een paar heel freaky momenten in waarbij ik net niet uit mijn stoel ben gesprongen van de schrik.

Het is een goeie film: het verhaal zit goed in elkaar, de acteerprestaties waren erg goed en alles werd goed in beeld gebracht. Maar Black Swan is zeker niet de beste film van 2010. Wat de Oscar betreft van Natalie Portman, die is volgens mij wel verdiend. Mila Kunis, die ik enkel had gezien in That 70’s Show, vond ik ook erg goed acteren.

Voor mij is deze film een 7,5/10 waard, dus net geen acht op tien. Er is iets aan de film dat mij niet beviel, ik kan het alleen niet benoemen.

Heb je zin in een spannende film die niet eng genoeg is om er dagenlang niet van te kunnen slapen, maar wel fucked up genoeg is om er even bij stil te staan? Black Swan is dan zeker een aanrader!

Het leven zoals het is: student zijn

Het wordt een gewoonte van me om slechts om de zoveel maand mijn kop nog eens boven water te steken, blijkbaar. Je m’excuse: druk met school, vrienden en de hele hutsekluts.

Zoals nu bijvoorbeeld. Ik lig nog met een stapeltje huiswerk voor mijn neus, hoewel het al half twaalf ’s avonds is op een zondagavond. Dan heb ik eens een weekend gehad waar weinig in gebeurde, lijd ik toch wel niet aan een ernstige vorm van uitstelgedrag zeker!

Toch, het huiswerk kan even wachten, want: ik ga bloggen! Het is niet dat ik de voorbije maanden niets te vertellen had, ik kreeg gewoon niks op het virtuele papier. Ironisch genoeg maakt de opleiding Journalistiek me erg inspiratieloos qua schrijven..

Wat is er zowat gebeurd? Ik zal maar beginnen met het meest logische. Journalistiek is nog steeds heel tof! De examenresultaten van in januari iets minder. Ik ben namelijk voor 6 van de 10 vakken gebuisd. Een domper van jewelste. Nadat ik even in paniek was geslagen, heb ik meteen een mailtje naar mijn leercoach gestuurd: ik moet en zal voor alle 6 vakken geslaagd zijn in de zomer. Het betekent wel dat ik bye bye zal mogen zeggen tegen de drie rustige maanden zomervakantie, maar hé, ik ben in ieder geval niet de enige van mijn klas die er mee opgescheept zit. In het tweede semester is het vrij anders dan voorheen. Veel vakken zijn moeilijker en drogere materie, maar daarom niet minder interessant. Belgische geschiedenis is momenteel mijn favoriet: het vak met een fantastische vent als docent die mij heeft zien huilen als een klein kind en die mij een welverdiende 3 gaf op zijn examen (het is een moeilijk vak, je mag al blij zijn als je een 10 hebt, euforisch als je een 14 hebt).

En na de januari-examens gingen enkele klasgenootjes en ik naar Montpellier. Ik kan gerust zeggen dat dit een van mijn leukste vakanties ever is geweest. Het woord scampi kan in onze vriendengroep nu nooit meer au serieux genomen worden (ik bespaar jullie de niet zo appetijtelijke uitleg), hilarische momenten om 3 uur ’s nachts en The Grudge is opnieuw tot leven gekomen in die vijf dagen. Ik had nooit gedacht dat ik zo’n toffe vrienden zou krijgen in het hoger onderwijs.

Zo belandden we weer in het echte leven en ging het er sindsdien nogal hectisch aan toe. Feestjes met de klas, Novarock, Hooverphonic en mijn twee beste vriendinnen. Life is good. Het werd maart en zo ontstonden er kriebeltjes bij mij. Geen lentekriebeltjes die vroeg kwamen opsteken, maar eerder verliefde kriebeltjes. Meer ga ik er ook niet over zeggen, je weet nooit wie er kan meelezen.

Nu is het alweer april en mijn 19e verjaardag komt gevaarlijk dicht in de buurt: 6 april is het mijn dag! Ik verwacht veel drank, een goed feestje en dat ik aanstaande donderdag met een kater in mijn bed ga liggen. Hell yeah!

Met een stapel boeken voor mijn neus

Het is alweer een tijdje geleden, maar deze keer heb ik wel écht een goeie reden voor mijn afwezigheid: mijn studies!

De journaliste in mij komt nog niet helemaal naar boven, maar de studierichting zelf ligt me he-le-maal. Werkelijk alles wordt besproken: hoe sociologie nauw samenligt met journalistiek, wat het belang is om zoveel over de politiek te moeten weten als je op een baan in de journalistiek aast, waarom je schrijven en spreken perfect moet zijn,…
De lessen waren vijwel allemaal mijn ding. Ik ging braaf naar elk hoorcollege, heb slechts drie keer een lesje geskipt (hé, als je tot acht uur ‘s avonds les hebt op een woensdag, zou je het ook doen!) en heb heel wat bijgeleerd. De sfeer in de klas is zoveel beter dan in mijn middelbare schooltijd. Er is zelfs al een reisje naar Frankrijk geboekt in onze lesvrije week; om te vieren dat je een goed semester hebt gehad of om je helemaal lam te zuipen en je zorgen voor in de zomervakantie even te vergeten.

En toen kwam de gevreesde kerstvakantie: het begin van een maand non-stop blokken en theorie van hier tot in Tokio in je hoofd rammen. De verwachte huiluitbarsting is tot nu toe uitgebleven en dat leren gaat ook wel een beetje..
Ondertussen zit ik over de helft van mijn examens en heb ik alleen nog maar een heel slecht gevoel over sociologie. Een vak dat zó simpel lijkt, maar zó tegenviel. Ik heb letterlijk en figuurlijk zitten zweten op dat examen. Nu heb ik net een Nederlands examen afgelegd dat zeker een 12 waardig is. Zo lang ik net of boven de helft krijg, is alles goed voor mij!

Mijn meest gevreesde vakken komen nog: Recht, Politiek en Frans. Oh ja, en voor Psychologie moet er ook een tandje bijgestoken worden om Sociologie op te halen. Hiephoi…
En dan nu, hop, terug aan de leer! Maintenant, c’est le français qui compte!

The beginning of the end

Er zijn geen woorden voor. Niet genoeg in mijn geval. Ondertussen heb ik hem al twee keer gezien. Ik krijg nog steeds tranen in mijn ogen. Naar mijn mening de beste film uit de serie en het trouwst naar het boek verfilmd. Nu nog 8 f-ing maanden wachten. Zucht.. Let the countdown begin.

because blurry pictures tell you more than words

 

Het resultaat van een nachtje uit met de klas.

Een gewone zaterdag

Wat ik heerlijk vind aan het weekend is dat ik na een weekje studentenleven terug kan gaan naar de mama. Het kindje uithangen en van alles snoepen wat de liefste moeder ter wereld – en dat is duidelijk de mijne – voor me maakt, kookt, bakt.

Wat nog zo fantastisch is aan het weekend: mijn eigen kamer. Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik een huismusje ben. Natuurlijk ga ik graag uit. Maar mijn eigen huis, mijn eigen kamer, daar kan helemaal niets aan toppen.

Internet is de volgende reden op mijn lijstje om terug te keren naar het thuisfront. Deze week verloor plots al mijn sociale middelen. Ik overschreed mijn internetlimiet door te veel Glee en Youtube en de batterij van mijn telefoon heeft het net ook begeven. Al een geluk dat ik dvd’s meebreng naar Gent! Oh ja, en studeren kon ik ook.

Luie zaterdagen, daar houd ik ook van! Zoals vandaag. Omdat mijn cursus Politiek me even niet boeit, besloot ik dat het tijd werd voor een uiterlijke verandering hier: een nieuwe layout en ik heb de pagina ‘ikke en mezelve’ veranderd in ‘Het meisje’. En dan heb ik ook maar ineens de tekst herschreven. Die was gewoon te beschamend om nog langer op het internet te staan.

Nu ga ik verder met genieten van het weekend!